van liessum makelaars & taxateurs sophiastraat 36 4811 em breda

076 76 31 000

Woonwispelturig

Toen ik mijn boerderij kocht wist ik zeker dat ik er oud zou worden. De plek, midden in het Naardermeer was zo uniek. Dat was voor altijd, daar had ik totaal geen twijfels over. Maar de man waarmee ik hem kocht wel. Hij twijfelde aan mij, aan ons en aan het landleven. Dus hij ging. Een vrouw alleen op een boerderij is niks, daar ben ik ongeëmancipeerd in. Dus ik ging.

De vrijstaande minivilla die ik daarna kocht in zo’n Gooische kakwijk met hoge heggen en strenge hekken was voor altijd. Dat wist ik zeker. Het voelde als levenslang. Hoe schattig het huisje ook was, het was als een doodskistje voor me. Waar ik nooit meer uit zou kunnen ontsnappen. Ik zou eindigen als een oude vrouw, alleen in een klein punthuisje met luikjes.

Moddervette roomboter
Tot ik mijn woonboot kocht op die geweldige plas met uitzicht zo ver als je kunt kijken. Ik had de horizon weer terug waarvan ik zo genoot op de boerderij, maar nu zonder twee keer per week zes uur op mijn zitmaaier te moeten doorbrengen om het een beetje overzichtelijk te houden. Dit was mijn plekje op aarde, hier had ik altijd al moeten zijn. Van deze boot ging ik nooit meer weg, dat wist ik zeker. Drie jaar lang schoof ik elke ochtend de gordijnen open terwijl ik tegen mezelf zei: ‘hoe is het mogelijk dat ik hier mag wonen?’ De zonsondergangen! Het zeilen! Het schaatsen en kajakken vanaf mijn eigen terras! Ik was met mijn neus in moddervette roomboter gevallen.

De stad lokt
Tot ik Den Haag binnenreed. Niet voor het eerst, want ik houd al jaren van die stad. Maar nu voelde het ineens alsof het deurtje van mijn muizenvalletje open werd getrokken en ik er zomaar uit mocht ontsnappen. Een stad! Met een strand! Met zevenenzeventig strandtenten! Zevenenzeventig! Met parken waaraan geen stad kan tippen. Winkels, muziekcafés, terrassen, mensen, het Binnenhof, de Lange Voorhout, de paleistuin. Duinen die in het Westland beginnen en pas voorbij Haarlem ophouden. Waar je kunt fietsen tot je billen echt niet meer willen.

Terug op mijn boot voelde het doods. Meer spinnen dan mensen. Eén strandtent in plaats van zevenenzeventig, waar maar een paar zondagen per jaar het terras vol zit. Geen muziekcafés met leuke bandjes maar één keer per jaar een jazzfestival dat vermoeid probeert te doen geloven dat het dorp weer bruist zoals het deed in de jaren zestig. Geen strand zonder einde maar een strookje gras waar het hele Gooi naartoe fietst op een warme dag. Ik moet hier weg, dat weet ik zeker. Die boot is misschien alleen bedoeld voor lome zondagen, want de stad lokt. Daar moet ik zijn.

Na 48 jaar wordt het ook wel eens tijd om eindelijk het Gooi en de Vechtstreek achter me te laten. Ontsnappen voordat ik de enige nog-net-niet-bejaarde ben in het grijze reservaat. Voordat ik de enige ben zonder elektrische fiets. Ik wil door de duinen fietsen. Op eigen kracht. Met billen die niet meer willen.

911mariannezwagerman.jpg